සෙනේ හදකට සෙනේ පිදුමක්
වුවත් පින්වත් සිත් ලෙසින්
බයක් ඇත නුඹ ලැබෙන්නැති වෙද
සැඟව එන අන් වරදකින්

කමක් නැත්නම් කියන්නෙම් මම්
හදින් නැඟෙන මහමෙරක සෙනේ
ලොවක් නැති මෙන් හැඟෙන්නෙන් දැන්
ඉතින් වාවනු කෙලෙස සිතේ

කණා මැදිරි එළි පොකුරු පිපී ඇති
ඈත බිග්බෙන්පුර පුරා
සෙනෙහස් සුළඟක් සෙනේ උතුරන
තේම්ස් නදියට ළං වුණා

රැයක තරුකැට එකින් එක ගොස්
වළාරොඳකට සැඟවිලා
ළබැඳි හදකට සෙනේ පිරුමක්,
කියා තුටු වී හිනැහුණා

වැහි පොදට ගුලිවෙන

හීන පිරි යාමෙක

තුෂරයක පා වෙවී

ගියෙමි ලන්ඩන් පුරයට

සීතලට ගල් වුණ

හුදකලා නිවෙසක

සෙනෙහසක් තනිවම

සිහිනයක් ගැන පවසන

ඉල් මහට වැඟිරෙන

හීන් පොද කඳුලට

ළමැද ගිනියම දොවයි

නෙත් කෙවෙණි දෙකකට

කවුළුවෙන් පිට වෙන

හදේ දුක් ගිනි කඳ

සිහිල් සුළඟක් ලෙසින්

නිවන්නෙමි ළබැඳිව.

කාලිනේමි- මානි පෙම් වත

අශෝක උයනේ ගල්තලාවක

දිගෑදී, පුර සඳකි ඉහළත

කාලිනේමිය පවසන්න මට

පුරසඳේ පළිඟුවේ විස්තර?

වීණා තත් ලෙලවමින් රාවණ

වයන මීරි නාදයේ මඳ නළ

රිදී සඳකැන් මත නැඟී ගෙන

පාව එන යාමයකි, මේ සුබ!

පළිඟු දිස් දෙන නුවන් කැල්මෙන

සඳ රැසින් නා ළපළු සිඹිමින

මුණින් දැහැනින් මුදා හර බැඳි

බඹුන් මැව් නිමැවුමක්ද මානිය?

නිසසලේ පාවෙන වලාකුළ

සඳේ කැල්මෙන් හද පුරෝගෙන

හෙමි හෙමින්විත් සඳ වසාගෙන

නික්මුණා සඳ සිහිල විදගෙන

පිපෙන කඩුපුල් මලක් නොදැනම

නටුව ගිලිහී වැටෙයි අකලට

සඳුන් ගසකට ඉවස ගන්නට

බැරුව හැඬුවා වරද දැන දැන

නැකැත් අහවර තරුව බැසගිය

මළ අඳුර දස අතින් පැතිරෙත

ළසෝ සෑයක දැවි දැවී මම

දැහැන් ගත වෙමි මතක විඳගෙන

අඳුරු ඡායාව

දුකට කියන කවි

ගසා ගෙන ගිණි මැලක්
කවි කියමි, හඳ පහව යන තෙක්
හද පලන ලෝ ගිනි වැලක්
හඳේ ගොස් එහි ලැඟුම් ලන තෙක්..

ගින්නකින් දැවි දැවී වැනසුණ
අළු මතින් ඉපදෙන්න තතනන
අවසරයි ෆීනික්ස් කිරිල්ලිට
මතකයන් ළඟ තබා ගන්නට..

පිනෙන් පින්වත්
වන්ට නොහැකිය
පෙමින් පෙම්වත්
නොවු නිසා මම

මඟුල් නැකතින් පිපුණු කුමරිය

සඳ දියෙන් නාවලා සුදු ගවොම අන්දවපු
පිච්ච මල සිනා සේ පිනි පොඳින් වත පිරුණු
සුළඟ මල වටේ කැරකෙමින් මලට සිත බැඳපු
කැකුළු මල් කුමරියකි මඟුල් නැකතින් පිපුණු

නික්මීම

වැව් සුළඟ සුසුම්ලන
කහපාට සැදෑවක
අඳුරු සෙවනැලි මැවේ
ඉහළ බොල්ගොඩ වැවක

රනින් ලියකම් අතුල
බසින හිරු රැස් වළලු
මවයි වැව් මනාලිය
මාල හත පළදවපු

කුඹුක් අතු වැව සිඹින
අඳුරු සීතල රැයක
පුර හදක් මෝදු වෙයි
ඇසළ මහ කියන්නට

සුදු නෙළුම් මල
ඇතැති ලිය වෙත
පෙම්පුරා සිත්
පහල කළේ කිම?

ලොව්තුරා සුව
සුවඳ විඳිනට
නෙළූයෙමි මම
සුදු නෙළුම් මල

නෙළූ නෙළුමට
පින්න ඉසිමින
මහද පිබිදූ
පිනිඳු වූ ඔබ
පර මලක් ලෙස
හිඳිමි අද මම
පින්න නොවැටෙන
ගිම්හානේ....

මව් සෙනේ ගුණ
ළය පුරෝ ගෙන
ඔබට පිදුවෙමි
මවක විලසින්
නුඹේ දුක ගෙන
මගේ හද තුළ
තබා සැනසූ
මම
ඔබේ නොව..

සොඳුර ඔබ සිත
මට දයා වී
පෑ සෙනේහෙට
වරම් නොවුණද
හිඳිමි නොබැඳිව
ළබැඳි සෙනෙහෙන්
වරම් දෙන තෙක්
මතු භවේ....

හෙළේ හෙළුවෝ

දුගියෝ

ඒරාශ්ටක අපලය

වේලා පත්කඩයත් ගෙන
ගොනු වීලා කුස්සියකට
දෙන්නා එක්කල තරඟෙට
කුටු කුටු කුටු
මහ සද්දෙට..

'දූට අපල එක දිගටම
විවා දෝෂයොත් යහමෙට'
අම්මා කොඳුරයි හෙමිහිට

'දෙන දීගයකුත් හරියට
ගලපා කල යුතු ය හොඳට'
තාත්තා පවසයි තදේට

ඔහොම ඉතින් මතුරනකොට
මාත් කේන්දරෙ බැලුකොට
අපල නේන්නම් හොඳටම!

දොස් නඟන්නෙ හැම විට මට
බඳින්නෙ නෑ නිසි වයසට
ගන්නේ නෑ එය වගකට

හැට පැයේම
කොඳුර,කොඳුර,
මතුර,මතුර,
ජප කරනා
එක ම අපලෙ

'විවා වීම...!'

සඳ පිපෙන
පිනියාමෙ
පින්න මලක්
පින්නෙන්
පිබිද
පිපෙයි තනිවම

හිත

ඇහැකට - නො පෙනෙන
කනකට - නො ඇසෙන
දෑතට - නො ගැනෙන
එක තැන - නො සිටින
එහෙ මෙහෙ - විසිරෙන

හිත

ඇහැට කනට
පෙනෙන දෙයට
හලමින් කෙළ
ලොබ බැඳි විට
අල්ලන කොට
ගිණි වගුරන

හිත

පැත්තක ඉදගෙන කරනා
දීන-අමන-ජඩ වැඩ ටික

අපිත් ඉතින් උඩදාගෙන
හිතත් එක්ක එකතු වෙලා
හිත හිත කොරනව ගොන්කං
හිතට සතුට ලැබෙන නිසා

සඳ පවනැලි යට සා මුව කෙළි දොළ

සිහිල් සඳ
පවනැල්ලෙ
ලදළු නුග
සෙවනැල්ලෙ
පිනි විසුළ
උඳුපිල්ලෙ
සා මුවන්
කෙළිදෙල්ලෙ

රෑහි නඳ

ගස් අතරින්
හෙමින්සැරේ
කහපාටට
පායන සඳ
කුලුදුලේම
දැක්ක ගමන
කුලුදුල්
පොඩි රෑහි බබුගෙ
කටින් පැන්න
හිනාවෙ හඬ
පවසා හිනැහෙයි
රෑහැයියො
හැමදාකම
රෑට රෑට...