ළපළු හරිතය සන්තොසින් මුව විහිදුවා නා ලහිරු රැස්

තමලු ගස් සෙවණැලි යටින් ඇඳි පවන සුවබර ගෙනෙන වෙස්

මුකුළු හස කැන් අසල ගැවසෙන සුවඳ මල් විකසිතව ගොස්

කොපළු මත පිපි පින්න බිඳු හිනැහෙමින් ඉස පූදන සෙනෙහස්

නිවන ළඟැයැ අහුබුදුවනි

මහ ගසැ ඇඳ වැටුණි
ළපටි පැළ සෙලවුණි
මහා බස් රුක නොමැති හිඩැහට
පිරුම් නොපිරෙනු දනිමි

හෙළ බසක් නැඟුණි
හෙළ නමක් උපනි
මහා බසකට පණ පොවා ලූ
පණ ද හෙළයට පිදුණි

‍පඬිමිණ නික්මිනි
ඔවදන නිසා නොහඬමි
බොදු දිවිය මහසරින් ‍දිවි ලූ
නිවන ළඟැය අහුබුදුවනි!

නිල් අහසැ මත දිස්න දෙන සුමුදු වලාකුළු

සක්මන් ගමනින්-සෙමෙන් අඳින සිත්තමක'යුරු
ඇඳුණු ඒ සිතුවම්හි රුවමැ ඇති නදී ලඳු
වලාවේ ගමනින්මැ ඇදෙන්නී සිත් පිදුණු

සිහිලසින් බැඳී නිරතුරු සෙනෙහස් ලබපු
ගං ඉවුර තැවුලින් ය පුප්පමින් කෙස් කූරු
එහෙ මෙහෙන් සුළඟැ විත් මලු ලිහා ඕපා දූ
අවුළුවයි ගින්දරක් දුක් දියෙන් සිත් පිරුණු

වැස්ස නුඹ එය දන්නවානම්
මුරුගසන් වැසි හෙළනවා ඇති
ඇගේ සිත් ගිනි නිවාලන්නට
බැරුව වැහි බිඳ දුක් වෙනව ඇති

විසල් රුකකට වාරු දී ගෙන
සුසුම් හෙළනා ලතාවක් ඇති
නෙත් විලෙන් ඇඳ හැලෙන උණු දිය
මහා පොලොවට දැනෙනවා ඇති

මහා මාරුත ඇවිත් තුරු-ලිය
මැදින් පියඹා යන්න තතනති
මහළු ගස්වැල් සුළ‍‍ඟෙ නැටවී
හමන සුළ‍ඟට තාල නංවති

වැස්ස නුඹ එය දන්නවානම්
අකල් වැසි වස්සන්න නොසිතති
විසල් රුකකට උහුල ගන්නට
බැරිතරම් ළය තෙත් නොදෙනු ඇති

අරුණැසිය,

ඇහැරෙන්!

මේ

බක් මහේ හිරු මඟුල

බතින් සරු හිනා මල්

පල දරන්නේ මහ මඟුල

ගම් බිමේ පුසුඹ වැල්

හිත කීරි අනිනා සමය

හෙළය නළියන සමය

අවුරුද්ද සැණකෙළිය

සෙනේ හදකට සෙනේ පිදුමක්
වුවත් පින්වත් සිත් ලෙසින්
බයක් ඇත නුඹ ලැබෙන්නැති වෙද
සැඟව එන අන් වරදකින්

කමක් නැත්නම් කියන්නෙම් මම්
හදින් නැඟෙන මහමෙරක සෙනේ
ලොවක් නැති මෙන් හැඟෙන්නෙන් දැන්
ඉතින් වාවනු කෙලෙස සිතේ

කණා මැදිරි එළි පොකුරු පිපී ඇති
ඈත බිග්බෙන්පුර පුරා
සෙනෙහස් සුළඟක් සෙනේ උතුරන
තේම්ස් නදියට ළං වුණා

රැයක තරුකැට එකින් එක ගොස්
වළාරොඳකට සැඟවිලා
ළබැඳි හදකට සෙනේ පිරුමක්,
කියා තුටු වී හිනැහුණා

වැහි පොදට ගුලිවෙන

හීන පිරි යාමෙක

තුෂරයක පා වෙවී

ගියෙමි ලන්ඩන් පුරයට

සීතලට ගල් වුණ

හුදකලා නිවෙසක

සෙනෙහසක් තනිවම

සිහිනයක් ගැන පවසන

ඉල් මහට වැඟිරෙන

හීන් පොද කඳුලට

ළමැද ගිනියම දොවයි

නෙත් කෙවෙණි දෙකකට

කවුළුවෙන් පිට වෙන

හදේ දුක් ගිනි කඳ

සිහිල් සුළඟක් ලෙසින්

නිවන්නෙමි ළබැඳිව.

කාලිනේමි- මානි පෙම් වත

අශෝක උයනේ ගල්තලාවක

දිගෑදී, පුර සඳකි ඉහළත

කාලිනේමිය පවසන්න මට

පුරසඳේ පළිඟුවේ විස්තර?

වීණා තත් ලෙලවමින් රාවණ

වයන මීරි නාදයේ මඳ නළ

රිදී සඳකැන් මත නැඟී ගෙන

පාව එන යාමයකි, මේ සුබ!

පළිඟු දිස් දෙන නුවන් කැල්මෙන

සඳ රැසින් නා ළපළු සිඹිමින

මුණින් දැහැනින් මුදා හර බැඳි

බඹුන් මැව් නිමැවුමක්ද මානිය?

නිසසලේ පාවෙන වලාකුළ

සඳේ කැල්මෙන් හද පුරෝගෙන

හෙමි හෙමින්විත් සඳ වසාගෙන

නික්මුණා සඳ සිහිල විදගෙන

පිපෙන කඩුපුල් මලක් නොදැනම

නටුව ගිලිහී වැටෙයි අකලට

සඳුන් ගසකට ඉවස ගන්නට

බැරුව හැඬුවා වරද දැන දැන

නැකැත් අහවර තරුව බැසගිය

මළ අඳුර දස අතින් පැතිරෙත

ළසෝ සෑයක දැවි දැවී මම

දැහැන් ගත වෙමි මතක විඳගෙන

අඳුරු ඡායාව

දුකට කියන කවි

ගසා ගෙන ගිණි මැලක්
කවි කියමි, හඳ පහව යන තෙක්
හද පලන ලෝ ගිනි වැලක්
හඳේ ගොස් එහි ලැඟුම් ලන තෙක්..

ගින්නකින් දැවි දැවී වැනසුණ
අළු මතින් ඉපදෙන්න තතනන
අවසරයි ෆීනික්ස් කිරිල්ලිට
මතකයන් ළඟ තබා ගන්නට..

පිනෙන් පින්වත්
වන්ට නොහැකිය
පෙමින් පෙම්වත්
නොවු නිසා මම

මඟුල් නැකතින් පිපුණු කුමරිය

සඳ දියෙන් නාවලා සුදු ගවොම අන්දවපු
පිච්ච මල සිනා සේ පිනි පොඳින් වත පිරුණු
සුළඟ මල වටේ කැරකෙමින් මලට සිත බැඳපු
කැකුළු මල් කුමරියකි මඟුල් නැකතින් පිපුණු

නික්මීම

වැව් සුළඟ සුසුම්ලන
කහපාට සැදෑවක
අඳුරු සෙවනැලි මැවේ
ඉහළ බොල්ගොඩ වැවක

රනින් ලියකම් අතුල
බසින හිරු රැස් වළලු
මවයි වැව් මනාලිය
මාල හත පළදවපු

කුඹුක් අතු වැව සිඹින
අඳුරු සීතල රැයක
පුර හදක් මෝදු වෙයි
ඇසළ මහ කියන්නට

සුදු නෙළුම් මල
ඇතැති ලිය වෙත
පෙම්පුරා සිත්
පහල කළේ කිම?

ලොව්තුරා සුව
සුවඳ විඳිනට
නෙළූයෙමි මම
සුදු නෙළුම් මල

නෙළූ නෙළුමට
පින්න ඉසිමින
මහද පිබිදූ
පිනිඳු වූ ඔබ
පර මලක් ලෙස
හිඳිමි අද මම
පින්න නොවැටෙන
ගිම්හානේ....

මව් සෙනේ ගුණ
ළය පුරෝ ගෙන
ඔබට පිදුවෙමි
මවක විලසින්
නුඹේ දුක ගෙන
මගේ හද තුළ
තබා සැනසූ
මම
ඔබේ නොව..

සොඳුර ඔබ සිත
මට දයා වී
පෑ සෙනේහෙට
වරම් නොවුණද
හිඳිමි නොබැඳිව
ළබැඳි සෙනෙහෙන්
වරම් දෙන තෙක්
මතු භවේ....

හෙළේ හෙළුවෝ

දුගියෝ